Die Argitektuur van Wordingskap

Wie is ons, en wie is ons nog besig om te word?

Ek het in Suidoos-Asië grootgeword met waardes wat deur beide Oosterse en Westerse invloede gevorm is. Idees oor ʼn doelgerigte lewe en self-transformasie was van jongs af deel van my denke. Stoïksme was ʼn later ontdekking. Hierdie was nie produk-konsepte nie; dit was maniere om te dink oor hoe om te lewe, wat saak maak, en die persoon wat ek dalk sou word.

Dit is my ervaring, nie ʼn beskrywing van almal wat in Suidoos-Asië grootword nie. Nóg Oosterse nóg Westerse waardes vorm ʼn enkele, uniform tradisie. Wat by my gebly het, was die moontlikheid om verskillende perspektiewe te hê terwyl ek voortgaan om te verander.

Veel later het ʼn vraag oor tegnologie vir daardie refleksies ʼn nuwe konteks gegee: Hoe kan KI en privaatheid hand aan hand loop? Dit was die beginvraag vir Zeredi se ontwerp, nie die begin van my belangstelling in identiteit of transformasie nie. Daardie vraag vorm steeds hoe Zeredi privaatheid benader.

Ek het die konsep van multiversums later in my lewe teëgekom, lank na daardie vroeë invloede. Saam met vrae oor KI wat al hoe meer vermoëns kry, het dit ʼn ander manier gebied om oor identiteit te wonder: die lewens wat ons kon geleef het, die kante van onsself wat ʼn spesifieke situasie na vore bring, en die toekomste wat ons nog nie bereik het nie.

Hierdie drade het saamgekom rondom een vraag: Wat beteken identiteit in ʼn wêreld waar KI sentraal staan? Hoe beskryf ons onsself wanneer selfs ʼn gewone lewe voortdurend die antwoord verander?

Daardie vrae het nie ná die produk gekom as ʼn storie om dit te verduidelik nie. Die modelle het daarna gekom, gewortel in daardie vrae oor privaatheid, identiteit en wordingskap. Ek dink nie ek sou hulle ontwerp het sonder om eers daardie vrae te vra nie.

Is een profiel genoeg om al die weergawes van wie ons is, te bevat?

Voordat ons ʼn ander manier begin ontwerp het om ʼn persoon te beskryf, het ons onsself begin afvra wat ʼn beskrywing nooit volledig kan vasvang nie.

Die Vrae voor die Vorm

Die tegnologiese singulariteit is ʼn spekulatiewe idee, nie ʼn onvermydelike toekoms wat ons beweer om te voorspel nie. Vir my het dit ʼn vraag gemaak oor die kontinuïteit van die self: As die singulariteit werklik was, sou die persoon aan die ander kant steeds ek wees?

Die idee van ʼn singulariteit beantwoord nie op sy eie wat met ʼn individu se identiteit gebeur nie. Maar om so ʼn toekoms voor te stel, het die vraag persoonlik gemaak: wat sou daardie persoon steeds "ek" maak, en wat sou kon verander voordat ek myself nie meer herken nie? Dit was ʼn filosofiese vraag, nie ʼn voorspelling oor ʼn spesifieke tegnologie of ʼn bewering dat ʼn stelsel ʼn persoon kan bewaar nie.

Die multiversum het ʼn ander lyn van wondering oopgemaak. Ons was nie op soek na bewys dat alternatiewe weergawes van onsself bestaan nie. Die moontlikheid was ʼn verbeeldingryke deur: wat van die weergawes van ʼn lewe wat nooit gekies word nie, of die kante van ʼn persoon wat ʼn spesifieke omgewing nooit vir ons laat sien nie?

Ons het nie nog ʼn heelal nodig om daardie veelvuldigheid te ervaar nie. Ons kan gereserveerd wees in een kamer en openhartig in ʼn ander. Ons kan ʼn ambisie lank in ons eie geheim hou voordat dit vir enigiemand anders sigbaar word. ʼn Deel van ons word nie skielik vals net omdat dit nie in die huidige prentjie voorkom nie.

flowchart TB
    you["You"]
    you --- professional["Professional you"]
    you --- mom["Mom you"]
    you --- daughter["Daughter you"]
    you --- student["Grad student you"]
    you --- dreams["Your dream you"]

Een persoon, verskillende kante van ʼn lewe. Hierdie rolle kan oorvleuel; hulle is voorbeelde, nie ʼn kontrolelys of ʼn volledige beskrywing van jou nie.

Hierdie latere idees het my teruggebring na die self-transformasie waaroor ek baie vroeër gedink het. Soms ontdek ons ʼn ander kant van onsself. Soms verander ons. ʼn Beskrywing moet plek maak vir beide, sonder om te eis dat elke nuwe antwoord die ou een verkeerd bewys.

Hierdie idees het ons nie ʼn voltooide argitektuur gegee nie. Hulle het ons vrae gegee wat die moeite werd is om in die ontwerp in te bring.

Die Self wat ons Behou, die Self wat ons Word

Die waardes waarmee ek grootgeword het, saam met idees wat ek later ontdek het, het dit meer gemaak as net ʼn vraag oor digitale profiele. ʼn Doelgerigte lewe laat vrae ontstaan oor waarheen ons op pad is. Stoïksme nooi ons uit om na te dink oor ons oordele, keuses en reaksies op dit wat ons nie kan beheer nie. Self-transformasie vra dat ons plek maak vir verandering. Hierdie is verskillende invloede, nie uitruilbare antwoorde nie.

Vrae oor die ego het die verkenning meer intiem gemaak. Wanneer ons sê "dit is wie ek is," druk ons dan iets uit wat vir ons saak maak, of hou ons onsself vas aan ʼn beskrywing wat ons nie meer weet hoe om te verlaat nie?

Daar is nie ʼn enkele Oosterse of Westerse antwoord nie. Die volgende filosofiese perspektiewe bied verdere maniere om die vraag te ondersoek; dit is nie ʼn bewering dat ek elke tradisie wat hier genoem word, beoefen het nie.

In Boeddhistiese denke daag leerstellings oor verganklikheid en "nie-self" die idee van ʼn permanente, onafhanklike essensie agter alles wat ons "ek" noem, uit. Dit is nie ʼn eenvoudige bewering dat ʼn persoon nie bestaan of nie saak maak nie. Dit vra ons om te ondersoek wat ons as vasstaan beskou, en hoe hegting daaraan ʼn bron van lyding kan word.

Daarnaas is daar ʼn vraag oor die ego: wat gebeur wanneer ʼn nuttige beskrywing van onsself iets word wat ons konstant moet verdedig? "Ek is die stil een." "Ek is altyd bekwaam." "Ek is nie iemand wat van mening verander nie." ʼn Beskrywing kan ʼn gevoel van behoort bied, om dan stilletjies in ʼn verpligting te verander.

Sommige Westerse eksistensiële denke bied ʼn ander manier om oor wordingskap te dink: ʼn persoon word nie volledig deur ʼn kategorie gedefinieer nie, en ʼn lewe neem vorm binne omstandighede wat ons nie geheel en al self gekies het nie. Vir hierdie verkenning is die vraag hoe ʼn veranderende lewe verband hou met die persoon wat ons as onsself herken. Transformasie hoef nie te beteken dat alles wat ons met ʼn vroeëre self verbind, verdwyn nie.

Hierdie tradisies is nie uitruilbaar nie, en hulle gee nie een gedeelde antwoord oor persoonlike identiteit nie. Nóg beteken "ego" presies dieselfde ding in spirituele, filosofiese en psigologiese vocabularies. Ek bring hulle saam met my vraag, nie omdat ek beweer dat hulle dit oplos nie.

Wanneer hierdie idees langs mekaar staan, bring dit my terug na een vraag: As ek verander, wat maak my steeds ek?

Vir Zeredi word dit ʼn meer beskeie ontwerpvraag: hoe kan ʼn digitale identiteit plek maak vir kontinuïteit en verandering, sonder om voor te gee dat dit kan vasstel wat iemand dieselfde persoon maak?

Dit beteken nie dat ʼn digitale stelsel kan bepaal wat die self is nie. Die aspirasie is meer prakties: om iemand toe te laat om te sê "dit maak vir my hier saak" sonder om hulle te dwing om te sê "dit is alles wat ek ooit sal wees."

Die Ineenstorting

ʼn Profiel bevat ʼn meting. ʼn Persoon bevat moontlikhede.

In kwantumfisika kan ʼn qubit in ʼn superposisie van die toestande 0 en 1 wees. Meting in daardie basis lewer een uitkoms. In die beskrywing van die ineenstorting, word die toestand opgedateer na daardie uitkoms.

Mense is nie qubits nie. Dit is ʼn inspirasie, nie ʼn wetenskaplike verduideliking van identiteit nie. Maar die beeld het gebly: baie moontlikhede, gesien deur ʼn enkele waarneming.

In my eie klein strokiesprent-weergawe van die idee, het ek my voorgestel as ʼn atoom in ʼn twee-toestand storie, met moontlikhede 0 en 1: Ek wikkel, wikkel. O, iemand kyk na my. Ek moet stilbly en terugkyk.

Dit is ʼn speelse personifikasie, nie hoe meting werk nie: ʼn atoom merk nie iemand se blik op en besluit om stil te bly nie, en meting vereis nie ʼn bewuste waarnemer nie. Wat my interesseer het, was die menslike beeld onder die grap: om gesien te word, en dan te voel asof ons een weergawe van onsself moet stilhou vir die persoon wat kyk.

ʼn Digitale profiel kan soos daardie vernouing voel. Dit neem ʼn oomblik uit die vloeiende kompleksiteit van ʼn menslike lewe en hou dit stil.

Dit is nie altyd ʼn mislukking nie. ʼn Beskrywing kan nuttig wees sonder om volledig te wees. Die probleem begin wanneer iets wat waar was vir een oomblik, die antwoord word wat oral van ons verwag word.

Wat laat ons uit wanneer ons toelaat dat een waarneming die hele beskrywing word?

Die Fluistering en die Data

Stel jou voor jy kies ʼn stil restaurant omdat daar iets is wat jy moet hoor iemand sê.

ʼn Stelsel sien die bespreking. Dit teken ʼn voorkeur vir stil plekke aan. Dit vang die keuse vas, maar dit mis die fluistering. Dit sien die data, maar nie wat die aand vir jou beteken nie.

Môre wil jy dalk musiek hê wat hard genoeg is om in te verdwyn. Beide weergawes van jou is werklik. Geen een van hulle behoort die ander een reg te stel nie.

Tog kan ʼn profiel die eerste antwoord voortdra asof die tweede een ʼn fout was. ʼn Keuse word ʼn patroon. ʼn Patroon word ʼn etiket. Uiteindelik begin die etiket praat voordat jy doen.

Die ontbrekende konteks is nie noodwendig iets wat die stelsel moet versamel nie. Jy behoort nie die fluistering te hoef te verklap om te keer dat ʼn restaurantkeuse jou definieer nie. Soms het ʼn stelsel ʼn nouer gevolgtrekking nodig, nie ʼn meer intieme verduideliking nie.

Ons is nie een profiel nie.

Die Geometrie van Identiteit

Dit is die hartklop van Zeredi.

Ons glo dat ʼn antwoord opreg kan wees sonder om permanent te wees. Die lewe beweeg voort nadat ʼn vorm ingevul is. Ons verander so stilletjies dat ons digitale spoke dikwels lank bly nadat ons reeds vordering gemaak het.

Wat as ons die geometrie van identiteit kon verander?

Die stil aandete en die harde aand het nie twee verskillende mense nodig om hulle te verduidelik nie. Hulle het plek nodig vir verskillende kontekste.

Wat jy in een omgewing na vore bring, hoef nie die beskrywing te word wat jou oral volg nie. ʼn Stiller kant is nie minder opreg as ʼn harder een nie. Geen een van hulle hoef die hele persoon te bevat nie.

En ʼn netjies georganiseerde etiket kan steeds ʼn kooi word as iemand anders dit as permanent of universeel beskou. Die vrae bly: wie se beskrywing is dit, waar pas dit in, en wat gebeur wanneer dit nie meer pas nie?

Ander dele van jou lewe kan jou eie bly. Nie elke detail hoef blootgestel te word nie. Nie elke verskil hoef verduidelik te word nie.

Die Plek aan die Rande

ʼn Assistent kan help met ʼn gewone taak sonder om elke interaksie in ʼn dieper teorie oor jou te verander. Om nuttig te wees, behoort nie te beteken dat jy die laaste woord het oor wie jy is nie. Om verstaan te word, behoef nie te beteken dat jy alles weggee nie.

Zeredi is steeds besig om te ontwikkel. Die visies vorm, en die toepassing is in ontwikkeling. Hierdie is vrae wat die werk lei, nie bewerings dat elke denkbare ervaring reeds beskikbaar is nie.

Ons het nie elke vraag wat dit begin het, beantwoord nie. Sommige het ontwerpbesluite geword; ander bly vrae wat ons wil hê die ontwerp moet aanhou vra.

Die bedoeling is nie om ʼn profiel te bou wat uiteindelik ʼn hele persoon bevat nie. Dit is om ʼn beskrywing te skep met plek aan die rande.

Plek vir ʼn ander konteks.

Plek vir ʼn ander antwoord.

Genoeg plek vir jou om iemand te word wat die profiel nog nie ontmoet het nie.

Lees "Jy is nie een profiel nie."

Hierdie vrae verbind ook met Uitdrukking in Zeredi se filosofie: om plek te maak vir wat ons uitdruk sonder om dit as die hele persoon te behandel.