Opo Mesin Kudu Ngerti Sopo Awakmu Supoyo Ngerti Opo Sing Kok Karepke?

Bayangno awakmu tekan ing kamar hotel sawise lelungan adoh.

Koper diselehake. Lampune remang-remang kepenak. Kamare krasa nyaman. Kanggo sedhela, ora ono sing kudu diatur maneh sadurunge awakmu iso istirahat.

Iki bayangan sing nyenengake. Nanging aku dadi mikir: sakpiro akehe kamar kudu ngerti babagan awakmu supaya iso mbantu awakmu istirahat?

Jenengmu? Gaweanmu? Alasanmu lelungan?

Opo iso ono hal sing migunani wiwit saka informasi sing luwih sithik?

Piranti saiki wis iso diprogram kanggo ngatur lampu lan suhu. Akeh piranti lan aplikasi sing nawarke jadwal, setelan sing wis disimpen, utawa otomatisasi. Ide babagan kamar sing iso ngetutake karepe wong iku dudu barang anyar.

Sing tak karepake yaiku kepiye awake dhewe iso ningkatake pengalaman kuwi: digawe luwih gampang digunakake, luwih nggatekake wong-wong sing nggunakake ruangan, lan ora kakehan njaluk informasi pribadi.

Adegan iki mung dadi pitakonan kanggo ningkatake hal kuwi, dudu klaim yen Zeredi sing nemokake otomatisasi kamar utawa wis nyediake koneksi iki saiki.

Nyaman iku ora butuh cerito urip

Awake dhewe asring nganggep pengalaman sing luwih personal iku pengalaman sing luwih ngerti sapa awake dhewe.

Nanging ana bedane antarane ngerti apa sing dibutuhake ing wektu tartamtu karo mbangun gambaran sing lengkap banget babagan sawijining wong.

Karep lampu sing luwih remang ora berarti kudu njelasake kenapa dinamu krasa abot. Rumangsa kadhemen ora butuh cerito awakmu mau saka ngendi wae.

Hotel mungkin wis ngerti sapa awakmu liwat pesenan kamar. Nanging kuwi ora berarti kabeh piranti ing kamar kudu ngerti hal sing padha. Ora mung amarga jeneng ora disebut, interaksi kuwi otomatis dadi privat.

Pitakonane dudu apa mesin iso sinau luwih akeh, nanging apa luwih akeh informasi kuwi pancen dibutuhake.

Piye yen ana wong liya sing ngenteni ing kamar?

Suhu sing nyaman kanggo awakmu durung tentu nyaman kanggo wong liya.

Lampu sing nggarahi awakmu rileks bisa wae nggarahi wong liya kangelan maca. Kamar sing krasa perhatian kanggo wong siji, bisa wae krasa ora mbantu kanggo wong liyane.

Ngerti karepe wong siji ora otomatis ngrampungake masalah kuwi.

Kadhangkala, hal sing paling perhatian sing iso ditawakake dening ruangan yaiku cara sing prasaja supaya wong-wong ing njerone iso milih bareng-bareng. Teknologi ora kena nggarahi jawaban sing wis disimpen dadi luwih dominan tinimbang kabutuhan nyata wong-wong ing wektu kuwi.

Terus piye yen aku ganti karep bengi iki?

Mungkin cuacane beda. Mungkin awakmu ngrasa luwih kadhemen sawise lelungan. Mungkin awakmu mung pengen hal liyane.

Awakmu ora kudu tetep konsisten mung demi nuruti setelan kamar.

Karep sing wis biasa dadi wiwitan sing apik, nanging ora kena dadi aturan mati. Sesuatu sing tujuane nggarahi awakmu nyaman ora kena nggarahi awakmu dadi debat karo karepmu dhewe sing biyen.

Iya, aku yo mbayangno robot anime.

Mesthi wae imajinasiku ora mandheg ing termostat wae. Iya, aku yo mbayangno robot anime.

Robot sing mbantu nanging ora butuh ngerti kabeh cerito uripmu? Ana alesan kenapa hal kuwi nyenengake kanggo dibayangno.

Nanging bagean sing menarik dudu mung apa sing iso dilakoni robot kuwi, nanging apa awakmu isih duwe ruang kanggo ngomong, "Ora kanggo saiki."

Interupsi sedhela saka imajinasi omahku:

Aku: Ana robot ing cedhak kene. Ayo nyapa?

Kucing: Cedhak ora berarti entuk izin.

Aku: Aku kan mung takon.

Kucing: Lan aku ora gelem.

Kucing iki mung fiksi. Nanging pengen duwe ruang pribadi iku hal sing umum.

Ana ing cedhak ora berarti pengen interaksi. Ditawakake bantuan ora berarti kudu nrimo. Sanajan mung ing lamunan, kanca sing migunani kudu ngerti kapan kudu ngejarake wong dhewe.

Apa sing tak pikirake sawise lamunan iki

Aku ora lagi ngumumake fitur kamar hotel utawa koneksi robot. Ora ana janji babagan hardware tartamtu, integrasi, utawa tanggal rilis. Zeredi isih ing tahap pangembangan, lan kamar utawa mesin nyata duwe watesan praktis, aksesibilitas, lan keamanan sing ora iso ilang mung nganggo imajinasi.

Sing tak karepake yaiku pitakonan ing mburine adegan iki: apa ana cara kanggo nggarahi momen biasa dadi luwih gampang tanpa njaluk informasi sing luwih akeh tinimbang sing dibutuhake momen kuwi?

Kanggo inspirasi layanan manungsa ing mburine conto iki, waca What Makes a Stay—or a Flight—Feel Personal?.

Kenyamanan sithik, tanpa kudu njelasake kabeh duniamu.

Kemungkinan iki nyambung karo Environment in Zeredi's philosophy: kepiye ruang ing sakubengé awake dhewe mbentuk cara awake dhewe urip lan istirahat.