ស្ថាបត្យកម្មនៃសេចក្ដីក្លាយជា

តើយើងជានរណា ហើយតើយើងកំពុងវិវឌ្ឍទៅជាមនុស្សបែបណា?

ខ្ញុំធំឡើងនៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍ ជាមួយគុណតម្លៃដែលទទួលឥទ្ធិពលទាំងពីបូព៌ា និងបស្ចិម។ ការគិតអំពីគោលបំណងនៃជីវិត និងការផ្លាស់ប្តូរខ្លួនឯង គឺជាផ្នែកមួយនៃការគិតរបស់ខ្ញុំតាំងពីតូច។ ចំណែកឯទស្សនវិជ្ជា Stoicism វិញ ខ្ញុំទើបតែបានស្គាល់នៅពេលក្រោយ។ ទាំងនេះមិនមែនជាគំនិតសម្រាប់បង្កើតផលិតផលនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាវិធីគិតអំពីរបៀបរស់នៅ អ្វីដែលសំខាន់ និងមនុស្សដែលខ្ញុំចង់ក្លាយជា។

នេះគឺជាបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ មិនមែនជាការពិពណ៌នាអំពីមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលធំឡើងនៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍នោះទេ។ ទាំងគុណតម្លៃបូព៌ា និងបស្ចិម មិនមែនមានតែបែបបទតែមួយដែលដូចគ្នាទាំងអស់នោះទេ។ អ្វីដែលនៅជាប់ជាមួយខ្ញុំ គឺលទ្ធភាពក្នុងការមានទស្សនៈខុសៗគ្នា ក្នុងពេលដែលយើងបន្តផ្លាស់ប្តូរខ្លួនឯង។

ជាច្រើនឆ្នាំក្រោយមក សំណួរអំពីបច្ចេកវិទ្យាបានផ្ដល់នូវទិដ្ឋភាពថ្មីដល់ការឆ្លុះបញ្ចាំងទាំងនោះ៖ តើ AI និងភាពឯកជន អាចដើរទន្ទឹមគ្នាបានយ៉ាងដូចម្តេច? នេះគឺជាសំណួរបញ្ដើមសម្រាប់ការរចនា Zeredi មិនមែនជាจุดចាប់នៃចំណាប់អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំលើតត្តភាព ឬការផ្លាស់ប្តូរខ្លួនឯងនោះទេ។ សំណួរនេះនៅតែបន្តកំណត់ពីរបៀបដែល Zeredi ផ្ដោតលើភាពឯកជន។

ខ្ញុំបានស្គាល់គំនិតអំពីពហុសកល (multiverses) នៅពេលក្រោយ យូរលង់ណាស់មកហើយបន្ទាប់ពីឥទ្ធិពលដំបូងៗទាំងនោះ។ រួមជាមួយសំណួរអំពីសមត្ថភាព AI ដែលកាន់តែខ្លាំងឡើង វាបានផ្ដល់វិធីថ្មីមួយក្នុងការឆ្ងល់អំពីតត្តភាព៖ ជីវិតដែលយើងអាចនឹងបានរស់នៅ ចរិតលក្ខណៈរបស់មនុស្សដែលត្រូវបានបង្ហាញចេញតាមស្ថានភាពជាក់ស្ដែង និងអនាគតដែលយើងមិនទាន់ទៅដល់។

ខ្សែបណ្ដាញគំនិតទាំងនេះបានមកជួបគ្នាជុំវិញសំណួរមួយ៖ តើតត្តភាពមានន័យដូចម្តេច នៅក្នុងពិភពលោកដែលយក AI ជាមជ្ឈមណ្ឌល? តើយើងពិពណ៌នាពីខ្លួនឯងយ៉ាងដូចម្ដេច នៅពេលដែលសូម្បីតែជីវិតធម្មតាមួយ ក៏តែងតែផ្លាស់ប្តូរចម្លើយជានិច្ច?

សំណួរទាំងនេះមិនមែនទើបតែលេចឡើងក្រោយពេលមានផលិតផល ដើម្បីយកមកធ្វើជាសាច់រឿងពន្យល់នោះទេ។ គំរូផលិតផលត្រូវបានបង្កើតឡើងបន្ទាប់ពីនោះ ដោយផ្អែកលើសំណួរអំពីភាពឯកជន តត្តភាព និងសេចក្ដីក្លាយជា។ ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំប្រហែលជាមិនអាចរចនាយ៉ាងដូច្នេះបានទេ ប្រសិនបើខ្ញុំមិនបានសួរសំណួរទាំងនេះជាមុនសិន។

តើប្រវត្តិរូប (profile) តែមួយ គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ផ្ទុកគ្រប់ទម្រង់នៃតត្តភាពរបស់យើងដែរឬទេ?

មុននឹងរចនាមធ្យោបាយថ្មីក្នុងការពិពណ៌នាអំពីមនុស្សម្នាក់ យើងបានចាប់ផ្ដើមសួរថា តើការពិពណ៌នាមួយ មិនអាចផ្ទុកអ្វីបានពេញលេញខ្លះ?

សំណួរមុនពេលចេញជារូបរាង

Technological singularity គឺជាគំនិតនៃការស្មាន មិនមែនជាអនាគតដែលជៀសមិនផុតដែលយើងអះអាងថានឹងកើតឡើងនោះទេ។ សម្រាប់ខ្ញុំ វាបានបើកសំណួរអំពីបន្តនៃតត្តភាព៖ ប្រសិនបើ singularity កើតឡើងមែន តើមនុស្សដែលនៅម្ខាងទៀតនោះ នៅតែជាខ្ញុំដែរឬទេ?

គំនិតនៃ singularity ខ្លួនវា មិនបានឆ្លើយថាមានអ្វីកើតឡើងចំពោះតត្តភាពរបស់បុគ្គលម្នាក់ៗនោះទេ។ ប៉ុន្តែការស្រមៃពីអនាគតបែបនេះ បានធ្វើឱ្យសំណួរនេះក្លាយជារឿងផ្ទាល់ខ្លួន៖ តើអ្វីដែលធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាក់នោះនៅតែជាខ្ញុំ ហើយតើអ្វីខ្លះដែលអាចផ្លាស់ប្តូរ មុនពេលដែលខ្ញុំលែងស្គាល់ខ្លួនឯង?

នេះគឺជាសំណួរផ្នែកទស្សនវិជ្ជា មិនមែនជាការទស្សន៍ទាយអំពីបច្ចេកវិទ្យាជាក់លាក់ណាមួយ ឬជាការអះអាងថាប្រព័ន្ធមួយអាចរក្សាមនុស្សម្នាក់ឱ្យនៅដដែលនោះទេ។

ពហុសកល (Multiverse) បានបើកផ្លូវនៃការឆ្ងល់ផ្សេងទៀត។ យើងមិនមែនស្វែងរកភស្តុតាងថាមានតត្តភាពផ្សេងទៀតនៃខ្លួនយើងពិតមែននោះទេ។ លទ្ធភាពនេះគឺជាទ្វារនៃការស្រមៃ៖ ចុះគិតពីជីវិតដែលយើងមិនដែលបានជ្រើសរើស ឬផ្នែកខ្លះនៃមនុស្សម្នាក់ ដែលស្ថានភាពជាក់ស្ដែងមិនដែលអនុញ្ញាតឱ្យយើងបង្ហាញចេញមក?

យើងមិនត្រូវការសកលលោកផ្សេងទៀត ដើម្បីជួបប្រទះភាពចម្រុះនោះទេ។ យើងអាចជាមនុស្សអៀនប្រៀនក្នុងបន្ទប់មួយ និងជាមនុស្សរួសរាយក្នុងបន្ទប់មួយទៀត។ យើងអាចមានមហិច្ឆតាបុគ្គលដោយស្ងាត់ៗ យូរមុនពេលវាត្រូវបានគេឃើញ។ ផ្នែកមួយនៃខ្លួនយើង មិនមែនក្លាយជាវត្ថុក្លែងបន្លំ គ្រាន់តែដោយសារវាមិនបានបង្ហាញនៅក្នុងរូបភាពបច្ចុប្បន្ននោះទេ។

flowchart TB
    you["You"]
    you --- professional["Professional you"]
    you --- mom["Mom you"]
    you --- daughter["Daughter you"]
    you --- student["Grad student you"]
    you --- dreams["Your dream you"]

មនុស្សម្នាក់ មានច្រើនជ្រុងនៃជីវិត។ តួនាទីទាំងនេះអាចត្រួតស៊ីគ្នា វាគ្រាន់តែជាឧទាហរណ៍ មិនមែនជាបញ្ជីត្រួតពិនិត្យ ឬជាការពិពណ៌នាពេញលេញអំពីអ្នកនោះទេ

គំនិតក្រោយៗទាំងនេះ បាននាំខ្ញុំត្រឡប់ទៅរកការផ្លាស់ប្តូរខ្លួនឯង ដែលខ្ញុំធ្លាប់គិតកាលពីដំបូង។ ជួនកាលយើងរកឃើញផ្នែកមួយទៀតនៃខ្លួនឯង។ ជួនកាលយើងផ្លាស់ប្តូរ។ ការពិពណ៌នាមួយ គួរតែទុកកន្លែងសម្រាប់ទាំងពីរចំណុចនេះ ដោយមិនចាំបាច់បង្ខំឱ្យចម្លើយថ្មី ត្រូវមកបញ្ជាក់ថាចម្លើយចាស់នោះខុសនោះទេ។

គំនិតទាំងនេះ មិនបានផ្ដល់ឱ្យយើងនូវស្ថាបត្យកម្មដែលសម្រេចរួចរាល់នោះទេ ប៉ុន្តែវាបានផ្ដល់សំណួរដែលមានតម្លៃសម្រាប់យកទៅប្រើក្នុងការរចនា។

តត្តភាពដែលយើងមាន និងតត្តភាពដែលយើងវិវឌ្ឍទៅជា

គុណតម្លៃដែលខ្ញុំធំឡើង រួមជាមួយគំនិតដែលខ្ញុំបានរកឃើញពេលក្រោយ បានធ្វើឱ្យរឿងនេះលើសពីសំណួរអំពីប្រវត្តិរូបឌីជីថល។ ជីវិតដែលផ្អែកលើគោលបំណង បង្កជាសំណួរថា តើយើងកំពុងឆ្ពោះទៅរកអ្វី។ Stoicism អញ្ជើញយើងឱ្យឆ្លុះបញ្ចាំងលើការវិនិច្ឆ័យ ការជ្រើសរើស និងការឆ្លើយតបទៅនឹងអ្វីដែលយើងមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។ ការផ្លាស់ប្តូរខ្លួនឯង តម្រូវឱ្យយើងទុកកន្លែងសម្រាប់ការเปลี่ยนแปลง។ ទាំងនេះគឺជាឥទ្ធិពលផ្សេងៗគ្នា មិនមែនជាចម្លើយដែលអាចជំនួសគ្នាបាននោះទេ។

សំណួរអំពីអំនួត (ego) បានធ្វើឱ្យការស្វែងយល់នេះកាន់តែស៊ីជម្រៅ។ នៅពេលយើងនិយាយថា "នេះហើយគឺជាខ្ញុំ" តើយើងកំពុងបង្ហាញពីអ្វីដែលសំខាន់សម្រាប់យើង ឬយើងកំពុងបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យស្ថិតក្នុងការពិពណ៌នាមួយ ដែលយើងលែងដឹងថាត្រូវចេញពីវាដោយរបៀបណា?

មិនមានចម្លើយតែមួយគត់ពីបូព៌ា ឬបស្ចិមនោះទេ។ ទស្សនវិជ្ជាខាងក្រោមនេះ ផ្ដល់វិធីបន្ថែមទៀតក្នុងការពិនិត្យមើលសំណួរនេះ វាមិនមែនជាការអះអាងថា ខ្ញុំធំឡើងដោយអនុវត្តតាមគ្រប់ប្រពៃណីដែលបានលើកឡើងនៅទីនេះនោះទេ។

នៅក្នុងគំនិតពុទ្ធសាសនា ការបង្រៀនអំពីអនិច្ចៈ (ការមិនទៀង) និងអនត្តា (ភាពគ្មានសេចក្ដីតែមួយដែលអចិន្ត្រៃយ៍) បានប្រឈមនឹងគំនិតដែលថា មានខ្លឹមសារអចិន្ត្រៃយ៍ និងឯករាជ្យមួយនៅពីក្រោយអ្វីដែលយើងហៅថា "ខ្ញុំ"។ នេះមិនមែនជាការអះអាងសាមញ្ញថា មនុស្សមិនមានអត្ថិភាព ឬមិនសំខាន់នោះទេ។ វាជំរុញឱ្យយើងពិនិត្យមើលអ្វីដែលយើងគិតថាជាការកំណត់ថេរ និងរបៀបដែលការជាប់ជំពាក់នឹងវា អាចក្លាយជាប្រភពនៃទុក្ខ។

ទន្ទឹមនឹងនោះ ក៏មានសំណួរអំពីអំនួត (ego) ដែរ៖ តើមានអ្វីកើតឡើង នៅពេលដែលការពិពណ៌នាអំពីខ្លួនឯងដែលធ្លាប់តែមានប្រយោជន៍ ក្លាយជាអ្វីដែលយើងត្រូវតែការពារជានិច្ច? "ខ្ញុំជាមនុស្សស្ងប់ស្ងាត់" "ខ្ញុំតែងតែមានសមត្ថភាព" "ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សដែលផ្លាស់ប្តូរគំនិតនោះទេ" ការពិពណ៌នាមួយអាចផ្ដល់ឱ្យយើងនូវអារម្មណ៍ថាមានកន្លែងជម្រក ប៉ុន្តែបន្ទាប់មកវាអាចក្លាយជាកាតព្វកិច្ចដោយមិនដឹងខ្លួន។

គំនិតអត្ថិភាពនិយម (existentialist) មួយចំនួនរបស់បស្ចិមប្រទេស ផ្ដល់វិធីផ្សេងទៀតក្នុងការគិតអំពីសេចក្ដីក្លាយជា៖ មនុស្សម្នាក់មិនត្រូវបានកំណត់ត្រឹមតែប្រភេទតែមួយនោះទេ ហើយជីវិតមួយត្រូវបានបង្កើតឡើងក្នុងកាលៈទេសៈដែលយើងមិនបានជ្រើសរើសទាំងស្រុង។ សម្រាប់ការស្វែងយល់នេះ សំណួរគឺថា តើជីវិតដែលផ្លាស់ប្តូរ មានទំនាក់ទំនងយ៉ាងដូចម្តេចជាមួយមនុស្សដែលយើងស្គាល់ថាជាខ្លួនឯង។ ការផ្លាស់ប្តូរ មិនចាំបាច់មានន័យថា រាល់អ្វីដែលភ្ជាប់យើងទៅនឹងតត្តភាពពីមុនត្រូវបាត់បង់ទាំងអស់នោះទេ។

ប្រពៃណីទាំងនេះមិនអាចជំនួសគ្នាបានទេ ហើយពួកគេក៏មិនបានផ្ដល់ចម្លើយរួមតែមួយអំពីតត្តភាពផ្ទាល់ខ្លួនដែរ។ ហើយពាក្យថា "ego" ក៏មិនមានន័យដូចគ្នាទាំងស្រុង នៅក្នុងវាក្យសព្ទខាងវិញ្ញាណ ទស្សនវិជ្ជា និងចិត្តវិទ្យានោះទេ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែយកពួកវាមកដាក់ទន្ទឹមនឹងសំណួររបស់ខ្ញុំ មិនមែនអះអាងថាពួកវាអាចដោះស្រាយសំណួរនេះបាននោះទេ។

នៅពេលដាក់គំនិតទាំងនេះទន្ទឹមគ្នា វាបាននាំខ្ញុំត្រឡប់មកសំណួរមួយវិញថា៖ ប្រសិនបើខ្ញុំផ្លាស់ប្តូរ តើអ្វីដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំនៅតែជាខ្ញុំ?

សម្រាប់ Zeredi នេះក្លាយជាសំណួររចនាដ៏សាមញ្ញមួយ៖ តើតត្តភាពឌីជីថល អាចទុកកន្លែងសម្រាប់ការបន្ត និងការផ្លាស់ប្តូរ ដោយមិនចាំបាច់ធ្វើពុតជាកំណត់ថាអ្វីដែលធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាក់នៅតែជាមនុស្សដដែលនោះ បានយ៉ាងដូចម្ដេច?

នោះមិនមែនមានន័យថា ប្រព័ន្ធឌីជីថលអាចកំណត់បានថា តត្តភាពគឺជាអ្វីនោះទេ។ បំណងប្រាថ្នានេះមានលក្ខណៈជាក់ស្ដែងជាង៖ គឺដើម្បីឱ្យនរណាម្នាក់អាចនិយាយថា "រឿងនេះសំខាន់សម្រាប់ខ្ញុំនៅទីនេះ" ដោយមិនចាំបាច់ឱ្យពួកគេនិយាយថា "នេះគឺជាអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំនឹងក្លាយជាជារៀងរហូត"។

ការបង្រួម (The Collapse)

ប្រវត្តិរូប (profile) ផ្ទុកនូវការវាស់វែង។ មនុស្សម្នាក់ ផ្ទុកនូវលទ្ធភាពជាច្រើន។

នៅក្នុងរូបវិទ្យាក្វង់ទិច qubit មួយអាចស្ថិតក្នុងស្ថានភាព superposition នៃលេខ 0 និង 1។ ការវាស់វែងលើមូលដ្ឋាននោះ នឹងផ្ដល់លទ្ធផលតែមួយ។ នៅក្នុងការពិពណ៌នាអំពី collapse ស្ថានភាពនោះនឹងបច្ចុប្បន្នភាពទៅជាលទ្ធផលតែមួយនោះ។

មនុស្សមិនមែនជា qubit ទេ។ នេះគឺជាការបំផុសគំនិត មិនមែនជាការពន្យល់តាមបែបវិទ្យាសាស្ត្រអំពីតត្តភាពនោះទេ។ ប៉ុន្តែរូបភាពនេះនៅតែស្ថិតក្នុងគំនិតខ្ញុំ៖ លទ្ធភាពជាច្រើន ត្រូវបានមើលឃើញតាមរយៈការសង្កេតតែមួយគត់។

នៅក្នុងការស្រមៃបែបតុក្កតារបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំបានស្រមៃថាខ្លួនឯងជាអាតូមមួយក្នុងរឿងដែលមានស្ថានភាពពីរ គឺ 0 និង 1៖ ខ្ញុំរំកិលចុះឡើងៗ។ អូ មានគេកំពុងមើលខ្ញុំ។ ខ្ញុំគួរតែនៅស្ងៀម ហើយមើលទៅគេវិញ។

នោះគឺជាការប្រៀបធៀបបែបកំប្លែង មិនមែនជាវិធីដែលការវាស់វែងដំណើរការនោះទេ៖ អាតូមមិនបានចាប់អារម្មណ៍ថាមានគេសម្លឹងមើល ហើយសម្រេចចិត្តនៅស្ងៀមនោះទេ ហើយការវាស់វែងក៏មិនទាមទារឱ្យមានអ្នកសង្កេតការណ៍ដែលមានស្មារតីនោះដែរ។ អ្វីដែលខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ គឺរូបភាពមនុស្សដែលនៅពីក្រោមសេចក្ដីកំប្លែងនេះ៖ ការដែលត្រូវបានគេមើលឃើញ ហើយបន្ទាប់មកមានអារម្មណ៍ថា យើងត្រូវតែរក្សារូបរាងតែមួយនៃខ្លួនយើង សម្រាប់មនុស្សដែលកំពុងសម្លឹងមើលនោះ។

ប្រវត្តិរូបឌីជីថល អាចមានអារម្មណ៍ដូចជាការបង្រួមបែបនោះ។ វាដកយកតែមួយខណៈនៃភាពស្មុគស្មាញ និងរលូននៃជីវិតមនុស្ស ហើយរក្សាវាឱ្យនៅស្ងៀម។

វាមិនមែនតែងតែជាកំហុសនោះទេ។ ការពិពណ៌នាមួយអាចមានប្រយោជន៍ ទោះបីជាវាមិនពេញលេញក៏ដោយ។ បញ្ហាចាប់ផ្ដើមនៅពេលដែលអ្វីមួយដែលពិតក្នុងខណៈពេលមួយ ក្លាយជាចម្លើយដែលគេរំពឹងទុកពីយើងគ្រប់ទីកន្លែង។

តើយើងបន្សល់ទុកអ្វីខ្លះ នៅពេលដែលយើងបណ្ដោយឱ្យការសង្កេតតែមួយ ក្លាយជាការពិពណ៌នាទាំងមូល?

សំឡេងខ្សឹប និងទិន្នន័យ

សាកស្រមៃថា អ្នកជ្រើសរើសភោជនីយដ្ឋានដែលស្ងប់ស្ងាត់ ព្រោះមានអ្វីមួយដែលអ្នកត្រូវស្ដាប់អ្នកម្ខាងទៀតនិយាយ។

ប្រព័ន្ធមើលឃើញការកក់ទុក។ វាកត់ត្រាថាអ្នកចូលចិត្តកន្លែងស្ងប់ស្ងាត់។ វាចាប់យកការជ្រើសរើសនោះ ប៉ុន្តែវាមិនបានឮសំឡេងខ្សឹបនោះទេ។ វាឃើញទិន្នន័យ ប៉ុន្តែមិនឃើញថាយប់នោះមានន័យយ៉ាងណាសម្រាប់អ្នក។

ថ្ងៃស្អែក អ្នកប្រហែលជាចង់ស្ដាប់តន្ត្រីឱ្យខ្លាំងៗ ដើម្បីឱ្យខ្លួនឯងបានលង់លក់ក្នុងតន្ត្រីនោះ។ អ្នកទាំងពីរទម្រង់នេះសុទ្ធតែជាការពិត។ មិនគួរមានទម្រង់ណាមួយត្រូវមកកែតម្រូវទម្រង់មួយទៀតនោះទេ។

ប៉ុន្តែ ប្រវត្តិរូបមួយអាចនាំយកចម្លើយដំបូងទៅមុខ ហាក់ដូចជាចម្លើយទីពីរគឺជាកំហុស។ ការជ្រើសរើសមួយក្លាយជាទម្លាប់។ ទម្លាប់ក្លាយជាស្លាកសញ្ញាកំណត់ (label)។ ជាចុងក្រោយ ស្លាកសញ្ញានោះចាប់ផ្ដើមនិយាយមុនអ្នកទៅទៀត។

បរិបទដែលបាត់បង់ មិនមែនជាអ្វីដែលប្រព័ន្ធគួរតែប្រមូលយកនោះទេ។ អ្នកមិនគួរត្រូវបានបង្ខំឱ្យបង្ហាញសំឡេងខ្សឹបនោះ ដើម្បីកុំឱ្យការជ្រើសរើសភោជនីយដ្ឋានមកកំណត់តត្តភាពរបស់អ្នកនោះទេ។ ជួនកាល ប្រព័ន្ធត្រូវការសេចក្ដីសន្និដ្ឋានដែលចង្អៀត មិនមែនការពន្យល់ដែលស៊ីជម្រៅពេកនោះទេ។

យើងមិនមែនជាប្រវត្តិរូបតែមួយនោះទេ។

ធរណីមាត្រនៃតត្តភាព

នេះគឺជាបេះដូងនៃ Zeredi។

យើងជឿថា ចម្លើយមួយអាចមានភាពស្មោះត្រង់ ដោយមិនចាំបាច់មានភាពអចិន្ត្រៃយ៍នោះទេ។ ជីវិតបន្តដើរទៅមុខ បន្ទាប់ពីទម្រង់មួយត្រូវបានបំពេញរួច។ យើងផ្លាស់ប្តូរដោយស្ងាត់ៗ រហូតដល់ "ខ្មោចឌីជីថល" របស់យើងជួនកាលនៅតែមាន រហូតដល់ពេលដែលយើងបានផ្លាស់ប្តូរទៅបាត់យូរហើយ។

ចុះបើ আমরাអាចផ្លាស់ប្តូរធរណីមាត្រនៃតត្តភាពបាន?

ការទទួលទានអាហារពេលល្ងាចដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ និងយប់ដែលមានតន្ត្រីខ្លាំងៗ មិនត្រូវការមនុស្សពីរនាក់ផ្សេងគ្នាដើម្បីពន្យល់នោះទេ។ ពួកវាគ្រាន់តែត្រូវការកន្លែងសម្រាប់បរិបទដែលខុសគ្នា។

អ្វីដែលអ្នកបង្ហាញចេញក្នុងស្ថានភាពមួយ មិនចាំបាច់ក្លាយជាការពិពណ៌នាដែលតាមអ្នកគ្រប់ទីកន្លែងនោះទេ។ ផ្នែកដែលស្ងប់ស្ងាត់ មិនមែនមានន័យថាស្មោះត្រង់តិចជាងផ្នែកដែលរួសរាយនោះទេ។ គ្មានផ្នែកណាមួយដែលត្រូវផ្ទុកមនុស្សទាំងមូលនោះទេ។

ហើយស្លាកសញ្ញាកំណត់ដែលរៀបចំបានយ៉ាងស្អាត នៅតែអាចក្លាយជាទ្រុងបាន ប្រសិនបើអ្នកដទៃចាត់ទុកវាថាជាអ្វីដែលអចិន្ត្រៃយ៍ ឬជាសកល។ សំណួរនៅតែមាន៖ តើនេះជាការពិពណ៌នារបស់នរណា តើវាស្ថិតនៅកន្លែងណា ហើយតើមានអ្វីកើតឡើង នៅពេលដែលវាមិនលាយឡំជាមួយអ្នកទៀតហើយ?

ផ្នែកផ្សេងទៀតនៃជីវិតរបស់អ្នក អាចនៅតែជាជារបស់អ្នកផ្ទាល់។ មិនមែនគ្រប់សេចក្ដីលម្អិតទាំងអស់ដែលត្រូវតែបង្ហាញចេញមកនោះទេ។ មិនមែនគ្រប់ភាពខុសគ្នាទាំងអស់ដែលត្រូវតែពន្យល់នោះទេ។

កន្លែងទំនេរជុំវិញគែម

ជំនួយការម្នាក់អាចជួយការងារធម្មតាបាន ដោយមិនចាំបាច់ប្រែរាល់ការប្រស្រ័យទាក់ទង ឱ្យទៅជាទ្រឹស្ដីស៊ីជម្រៅអំពីតត្តភាពរបស់អ្នកនោះទេ។ ការមានប្រយោជន៍ មិនមែនមានន័យថាជាការអះអាងចុងក្រោយអំពីតត្តភាពរបស់អ្នកនោះទេ។ ការត្រូវបានយល់ មិនមែនមានន័យថាត្រូវប្រគល់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងឱ្យគេនោះទេ។

Zeredi នៅតែបន្តវិវឌ្ឍ។ ចក្ខុវិស័យកំពុងត្រូវបានបង្កើត ហើយកម្មវិធីកំពុងស្ថិតក្នុងការអភិវឌ្ឍ។ ទាំងនេះគឺជាសំណួរដែលដឹកនាំការងារ មិនមែនជាការអះអាងថាគ្រប់បទពិសោធន៍ដែលបានស្រមៃ គឺមានរួចរាល់នោះទេ។

យើងមិនទាន់បានឆ្លើយគ្រប់សំណួរដែលជាចំណុចចាប់ផ្ដើមនេះទេ។ ខ្លះបានក្លាយជាការសម្រេចចិត្តក្នុងការរចនា ខ្លះទៀតនៅតែជាសំណួរដែលយើងចង់ឱ្យការរចនានេះបន្តសួរ។

បំណងប្រាថ្នាមិនមែនដើម្បីបង្កើតប្រវត្តិរូបដែលផ្ទុកមនុស្សម្នាក់ទាំងមូលនោះទេ។ ប៉ុន្តែគឺដើម្បីបង្កើតការពិពណ៌នាមួយ ដែលមានកន្លែងទំនេរជុំវិញគែមរបស់វា។

កន្លែងសម្រាប់បរិបទផ្សេងទៀត។

កន្លែងសម្រាប់ចម្លើយផ្សេងទៀត។

កន្លែងទំនេរគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ឱ្យអ្នកក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ ដែលប្រវត្តិរូបនោះមិនទាន់បានស្គាល់។

អាន "អ្នកមិនមែនជាប្រវត្តិរូបតែមួយនោះទេ"

សំណួរទាំងនេះក៏មានទំនាក់ទំនងជាមួយ Expression នៅក្នុងទស្សនវិជ្ជារបស់ Zeredi ផងដែរ៖ គឺការទុកកន្លែងសម្រាប់អ្វីដែលយើងបង្ហាញចេញ ដោយមិនចាត់ទុកវាថាជាតត្តភាពទាំងមូលរបស់មនុស្សម្នាក់នោះទេ។