Moet een machine weten wie je bent om te weten wat je wilt?

Stel je voor dat je na een lange reis in je hotelkamer aankomt.

Je zet je tas neer. Het licht is zacht. De kamer voelt comfortabel aan. Voor een moment is er niets anders dat je nog moet regelen voordat je kunt uitrusten.

Dat is een fijn idee. Maar het roept bij mij een vraag op: hoeveel moet een kamer over je weten om je te helpen landen?

Je naam? Je werk? De reden van je reis?

Of kan iets nuttigs ook beginnen met veel minder informatie?

Apparaten kunnen al worden geprogrammeerd om verlichting en temperatuur aan te passen. Veel apparaten en apps bieden tegenwoordig schema's, opgeslagen instellingen of automatisering. Het idee van een kamer die reageert op een voorkeur is niet nieuw.

Wat mij interesseert, is hoe we die ervaringen kunnen verbeteren: ze makkelijker in gebruik maken, rekening houdend met de mensen die een ruimte delen, en minder persoonlijke informatie vragen.

Deze scène is een aanzet tot die verbetering; het is geen bewering dat Zeredi kamerautomatisering heeft uitgevonden of deze koppelingen vandaag al aanbiedt.

Comfort vereist geen levensverhaal

We beschrijven een persoonlijke ervaring vaak als iets dat ons 'beter kent'.

Maar er is een verschil tussen begrijpen wat iemand op een bepaald moment nodig heeft en het opbouwen van een steeds completer beeld van een persoon.

De wens voor zachter licht betekent niet dat je wilt uitleggen waarom je een zware dag hebt gehad. Je koud voelen vereist geen verslag van waar je bent geweest.

Het hotel weet misschien al wie je bent via je boeking. Dat betekent niet dat elk apparaat in de kamer dezelfde introductie nodig heeft. En het weglaten van een naam maakt een interactie niet automatisch privé.

De vraag is niet of een machine meer zou kunnen leren. De vraag is of dat meer ook echt nodig is.

En wat als iemand anders de kamer gebruikt?

Jouw ideale temperatuur is misschien niet die van een ander.

Het licht dat jij rustgevend vindt, kan het voor iemand anders lastig maken om te lezen. Een kamer die voor de ene persoon attent aanvoelt, kan voor de andere juist onhandig zijn.

Het kennen van een voorkeur lost dat gesprek niet op.

Soms is het meest attente wat een ruimte kan bieden een eenvoudige manier voor de aanwezige mensen om samen een keuze te maken. Technologie mag het onthouden antwoord van één persoon niet belangrijker maken dan de huidige behoeften van alle anderen.

En wat als ik vanavond van gedachten verander?

Misschien is het weer anders. Misschien heb je het na de reis kouder. Of misschien wil je gewoon iets anders.

Je zou niet consistent moeten blijven enkel omdat een kamer dat verwacht.

Een bekende voorkeur kan een prettig startpunt zijn zonder een vaste regel te worden. Iets dat bedoeld is om je comfortabel te laten voelen, zou je niet in een discussie met een eerdere versie van jezelf moeten brengen.

Ja, ik stelde me ook anime-robots voor.

Natuurlijk stopte mijn fantasie niet bij een thermostaat. Ja, ik stelde me ook de anime-robots voor.

Een behulpzame robot die niet je hele levensverhaal nodig heeft? Dat is een leuk idee om over te fantaseren.

Maar het aantrekkelijke is niet alleen wat zo'n robot zou kunnen doen. Het is of je nog steeds de ruimte hebt om te zeggen: "Vandaag niet."

Een korte onderbreking vanuit ons denkbeeldige huishouden:

Ik: Er is een robot in de buurt. Zullen we hallo zeggen?

Kat: Nabijheid is geen toestemming.

Ik: Ik vroeg het alleen maar.

Kat: En ik wijs het af.

De kat is fictief. De wens voor een beetje ruimte is dat wel.

In de buurt zijn betekent niet dat je interactie wilt. Hulp aangeboden krijgen betekent niet dat je die moet accepteren. Zelfs in een dagdroom zou een nuttige metgezel moeten weten wanneer hij iemand met rust moet laten.

Wat de dagdroom me doet afvragen

Ik kondig hier geen functies voor hotelkamers of robotkoppelingen aan. Er is geen toezegging over specifieke hardware, integraties of releasedata. Zeredi is in ontwikkeling, en echte kamers en machines hebben praktische limieten op het gebied van toegankelijkheid en veiligheid waar fantasie geen grip op heeft.

Wat mij interesseert, is de vraag onder de scène: kan iets een gewoon moment makkelijker maken zonder meer van ons te vragen dan dat moment nodig heeft?

Voor de menselijke service-inspiratie achter dit voorbeeld, lees je Wat maakt een verblijf — of een vlucht — persoonlijk?.

Een beetje comfort, zonder dat je je hele wereld hoeft uit te leggen.

Die mogelijkheid sluit aan bij de Omgeving in de filosofie van Zeredi: hoe de ruimtes om ons heen de manier bepalen waarop we leven en rusten.