மாற்றங்களை நோக்கிய ஒரு வடிவமைப்பு

நாம் யார், நாம் இன்னும் யாராக மாறிக் கொண்டிருக்கிறோம்?

தென்கிழக்கு ஆசியாவில் வளர்ந்த எனக்கு, கிழக்கு மற்றும் மேற்கத்திய தாக்கங்களால் உருவான விழுமியங்கள் உண்டு. வாழ்க்கையின் நோக்கம் மற்றும் சுய-மாற்றம் (self-transformation) பற்றிய சிந்தனைகள் சிறுவயதிலிருந்தே என் மனதில் இருந்தன. ஸ்டோயிக் (Stoicism) தத்துவம் எனக்குப் பின்னாளில் அறிமுகமானது. இவை ஏதோ ஒரு தயாரிப்பிற்கான கருத்துக்கள் அல்ல; மாறாக, எப்படி வாழ வேண்டும், எது முக்கியம், நான் எப்படிப்பட்ட மனிதனாக மாறக்கூடும் என்று சிந்திக்கும் முறைகள்.

இது எனது தனிப்பட்ட அனுபவம், தென்கிழக்கு ஆசியாவில் வளரும் அனைவரின் அனுபவம் அல்ல. கிழக்கு அல்லது மேற்கத்திய விழுமியங்கள் என எதுவுமே ஒரே மாதிரியான ஒரு மரபல்ல. வெவ்வேறு பார்வைகளை வைத்திருந்துகொண்டே, தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டே இருக்கும் அந்த சாத்தியக்கூறுதான் எனக்குள் ஆழமாகப் பதிந்தது.

நிறைய காலத்திற்குப் பிறகு, தொழில்நுட்பம் குறித்த ஒரு கேள்விக்கு இந்தச் சிந்தனைகள் ஒரு புதிய களத்தை அளித்தன: AI-யும் தனியுரிமையும் (Privacy) இணைந்து செயல்பட முடியுமா? இதுதான் Zeredi-யின் வடிவமைப்பிற்கான தொடக்கக் கேள்வி; எனது அடையாள தேடலின் தொடக்கம் அல்ல. அந்தக் கேள்விதான் இப்போதும் Zeredi தனியுரிமையை அணுகும் முறையை வடிவமைக்கிறது.

என் வாழ்க்கையின் பிற்காலத்தில் தான் 'மல்டிவெர்ஸ்' (Multiverse) என்ற கருத்தை நான் encountered செய்தேன். வளர்ந்து வரும் AI-யின் திறன்கள் குறித்த கேள்விகளுடன் சேர்ந்து, இது அடையாளத்தைப் பற்றி யோசிக்க மற்றொரு வழியைத் தந்தது: நாம் வாழ்ந்திருக்கக்கூடிய பிற வாழ்க்கைகள், ஒரு குறிப்பிட்ட சூழ்நிலை வெளிக்கொண்டு வரும் நமது வெவ்வேறு பக்கங்கள் மற்றும் நாம் இன்னும் அடையாத எதிர்காலங்கள்.

இந்தக் கோர்வைகள் அனைத்தும் ஒரு கேள்வியைச் சுற்றி இணைந்தன: AI-யை மையமாகக் கொண்ட உலகில் அடையாளத்திற்கு என்ன அர்த்தம்? ஒரு சாதாரண வாழ்க்கை கூட விடையை மாற்றிக்கொண்டே இருக்கும்போது, நம்மைப் பற்றி நாம் எப்படி விவரிக்க முடியும்?

இந்தக் கேள்விகள் தயாரிப்பு உருவான பிறகு, அதை விளக்குவதற்காகக் கதையாக உருவாக்கப்பட்டவை அல்ல. தனியுரிமை, அடையாளம் மற்றும் மாற்றம் குறித்த இந்தக் கேள்விகளிலிருந்துதான் அதன் மாதிரிகள் (models) உருவாயின. இந்தக் கேள்விகளை முதலில் கேட்டிருந்தால் மட்டுமே என்னால் அவற்றை வடிவமைத்திருக்க முடியும் என்று நினைக்கிறேன்.

நமது எல்லாப் பதிவுகளையும் கொள்ள ஒரே ஒரு புரொஃபைல் (Profile) போதுமானதா?

ஒரு மனிதரை விவரிக்கும் மற்றொரு முறையை வடிவமைக்கும் முன், ஒரு விவரிப்பால் எதையெல்லாம் முழுமையாகக் கொள்ள முடியாது என்று நாங்கள் யோசிக்கத் தொடங்கினோம்.

வடிவத்திற்கு முந்தைய கேள்விகள்

டெக்னாலஜிக்கல் சிங்குலாரிட்டி (Technological Singularity) என்பது ஒரு ஊகக் கருத்து, நாங்கள் கணித்த ஒரு தவிர்க்க முடியாத எதிர்காலம் அல்ல. என்னைப் பொறுத்தவரை, இது 'சுயத்தின் தொடர்ச்சி' (continuity of self) பற்றிய ஒரு கேள்வியை எழுப்பியது: சிங்குலாரிட்டி உண்மையாக இருந்தால், அதன் மறுபக்கத்தில் இருக்கும் நபர் இன்னும் நானாகவே இருப்பேனா?

சிங்குலாரிட்டி என்ற யோசனை மட்டுமே ஒரு தனிமனித அடையாளத்திற்கு என்ன நடக்கும் என்று பதில் சொல்லாது. ஆனால் அத்தகைய எதிர்காலத்தைக் கற்பனை செய்தபோது, அந்தக் கேள்வி தனிப்பட்டதாக மாறியது: அந்த நபரை இன்னும் 'நான்' என்று சொல்ல வைப்பது எது? நான் என்னை அடையாளம் காண முடியாத நிலைக்கு வருவதற்கு முன் என்னென்ன மாற்றங்கள் நிகழக்கூடும்? இது ஒரு தத்துவார்த்தமான கேள்வி, ஒரு குறிப்பிட்ட தொழில்நுட்பத்தைப் பற்றிய கணிப்போ அல்லது ஒரு அமைப்பால் ஒரு மனிதனைப் பாதுகாக்க முடியும் என்ற உரிமைக் கோரலோ அல்ல.

மல்டிவெர்ஸ் சிந்தனை மற்றொரு தேடலைத் திறந்தது. நமது மாற்றுப் பதிப்புகள் இருப்பதாக நாங்கள் ஆதாரங்களைத் தேடவில்லை. அந்த சாத்தியக்கூறு ஒரு கற்பனை வாசல் போல இருந்தது: தேர்ந்தெடுக்கப்படாத வாழ்க்கையின் பதிப்புகள் அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட சூழல் வெளிக்கொணராத ஒரு மனிதனின் பக்கங்கள் பற்றி என்ன நினைக்கலாம்?

அந்தப் பன்முகத்தன்மையை உணர நமக்கு வேறொரு பிரபஞ்சம் தேவையில்லை. நாம் ஒரு அறையில் reserved-ஆக இருக்கலாம், மற்றொன்றில் வெளிப்படையாக இருக்கலாம். ஒரு லட்சியத்தை மற்றவர்களுக்குத் தெரிவதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே ரகசியமாக நமக்குள் சுமந்து செல்லலாம். தற்போதைய படத்தில் ஒரு பகுதி இல்லை என்பதற்காகவே அது பொய்யாகிவிடாது.

flowchart TB
    you["You"]
    you --- professional["Professional you"]
    you --- mom["Mom you"]
    you --- daughter["Daughter you"]
    you --- student["Grad student you"]
    you --- dreams["Your dream you"]

ஒரு மனிதர், வாழ்க்கையின் வெவ்வேறு பக்கங்கள். இந்த ரோல்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று இணையலாம்; இவை உதாரணங்களே தவிர, ஒரு செக்லிஸ்டோ அல்லது உங்களைப் பற்றிய முழுமையான விவரிப்போ அல்ல.

இந்தத் தற்காலக் கருத்துக்கள் என்னை மீண்டும் நான் முன்பே யோசித்த சுய-மாற்றத்திற்கு அழைத்துச் சென்றன. சில நேரங்களில் நம்மிடம் இருக்கும் மற்றொரு பக்கத்தை நாம் கண்டறிகிறோம். சில நேரங்களில் நாம் மாறுகிறோம். ஒரு விவரிப்பு இந்த இரண்டுக்கும் இடம் கொடுக்க வேண்டும்; ஒவ்வொரு புதிய பதிலும் பழைய பதிலைத் தவறானது என்று நிரூபிக்கக் கூடாது.

இந்தக் கருத்துக்கள் எங்களுக்கு ஒரு முழுமையான கட்டமைப்பைத் தரவில்லை. ஆனால் அதன் வடிவமைப்பிற்குள் கொண்டு செல்ல வேண்டிய முக்கியமான கேள்விகளைத் தந்தன.

நாம் வைத்திருக்கும் சுயமும், நாம் மாறும் சுயமும்

நான் வளர்ந்த விழுமியங்களும், பிறகு கண்டறிந்த கருத்துக்களும், இதை வெறும் டிஜிட்டல் புரொஃபைல் பற்றிய கேள்வியாக மட்டும் பார்க்க விடவில்லை. நோக்கம் கொண்ட வாழ்க்கை (purpose-driven life) நாம் எதை நோக்கி நகர்கிறோம் என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது. ஸ்டோயிக் தத்துவம் நமது தீர்ப்புகள், தேர்வுகள் மற்றும் நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாத விஷயங்களுக்கு நாம் காட்டும் எதிர்வினைகள் பற்றி சிந்திக்கத் தூண்டுகிறது. சுய-மாற்றம் என்பது மாற்றத்திற்கான இடத்தை விட்டுக்கொடுக்குமாறு நம்மிடம் கேட்கிறது. இவை தனித்தனியான தாக்கங்கள், ஒன்றிற்குப் பதிலாக மற்றொன்றைப் பயன்படுத்தக்கூடிய பதில்கள் அல்ல.

ஈகோ (Ego) குறித்த கேள்விகள் இந்த ஆய்வை இன்னும் ஆழமாக்கின. "நான் இப்படிப்பட்டவன்" என்று சொல்லும்போது, நமக்கு முக்கியமான ஒன்றை வெளிப்படுத்துகிறோமா, அல்லது நம்மை விட்டு வெளியேறத் தெரியாத ஒரு விவரிப்பிற்குள் நம்மை நாமே பூட்டிக் கொள்கிறோமா?

இதற்கு ஒரே ஒரு கிழக்கு அல்லது மேற்கத்திய பதில் கிடையாது. பின்வரும் தத்துவப் பார்வைகள் இந்தக் கேள்வியை ஆராய மேலும் சில வழிகளை வழங்குகின்றன; இங்கு குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஒவ்வொரு மரபையும் நான் பின்பற்றி வளர்ந்தேன் என்று சொல்ல வரவில்லை.

புத்த சிந்தனையில், நிலையற்ற தன்மை (impermanence) மற்றும் 'நான்' என்ற நிலை இல்லை (non-self) என்ற போதனைகள், "நான்" என்று நாம் அழைக்கும் எல்லாவற்றிற்கும் பின்னால் ஒரு நிரந்தரமான, சுதந்திரமான essence இருக்கிறது என்ற கருத்தை சவாலுக்கு உட்படுத்துகின்றன. ஒரு மனிதன் இல்லை அல்லது அவன் முக்கியமில்லை என்ற எளிமையான claim இது அல்ல. நாம் எதை நிலையானது என்று நினைக்கிறோம் என்பதையும், அதன் மீதான பற்று எப்படித் துன்பத்திற்கு காரணமாகிறது என்பதையும் ஆராய இது நம்மைத் தூண்டுகிறது.

அதனுடன் ஈகோ பற்றிய ஒரு கேள்வி இருக்கிறது: நம்மைப் பற்றிய ஒரு பயனுள்ள விவரிப்பு, நாம் தொடர்ந்து defended செய்ய வேண்டிய ஒன்றாக மாறும்போது என்ன நடக்கும்? "நான் அமைதியானவன்." "என்னால் எதையும் செய்ய முடியும்." "நான் என் முடிவை மாற்றும் ஆள் இல்லை." ஒரு விவரிப்பு ஆரம்பத்தில் ஒரு அங்கீகாரத்தைத் தரும், பிறகு மெதுவாக அதுவே ஒரு கடமையாக மாறிவிடும்.

மேற்கத்திய எக்சிஸ்டென்ஷியலிஸ்ட் (existentialist) சிந்தனைகள் 'மாற்றத்தைப்' பற்றி யோசிக்க மற்றொரு வழியை வழங்குகின்றன: ஒரு மனிதனை ஒரு குறிப்பிட்ட category-க்குள் அடக்கிவிட முடியாது, மேலும் நாம் முழுமையாகத் தேர்ந்தெடுக்காத சூழ்நிலைகளுக்குள்ளேயே ஒரு வாழ்க்கை வடிவம் பெறுகிறது. இந்த ஆய்வில், மாறிக்கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கை, நாம் நம்மை அடையாளம் காணும் நபருடன் எப்படித் தொடர்புடையது என்பதே கேள்வி. மாற்றம் என்பது நமது பழைய சுயத்தோடு நம்மை இணைக்கும் அனைத்தும் மறைந்துவிடும் என்று அர்த்தமல்ல.

இந்த மரபுகள் ஒன்றிற்கு ஒன்று மாற்றிக்கொள்ளக்கூடியவை அல்ல, மேலும் அவை தனிப்பட்ட அடையாளம் பற்றி ஒரே ஒரு பொதுவான பதிலைத் தரவில்லை. ஆன்மீகம், தத்துவம் மற்றும் உளவியல் சார்ந்த சொற்களில் "ஈகோ" என்பது ஒரே அர்த்தத்தைக் கொண்டிருக்கவில்லை. எனது கேள்விகளுடன் இவற்றை நான் இணைத்து வைத்திருக்கிறேன், இவைதான் தீர்வு என்று சொல்ல வரவில்லை.

இவற்றை ஒன்றாக வைத்துப் பார்க்கும்போது, மீண்டும் அதே கேள்விக்கே வருகிறேன்: நான் மாறினால், என்னை இன்னும் 'நான்' என்று சொல்ல வைப்பது எது?

Zeredi-க்கு, இது ஒரு எளிமையான வடிவமைப்பு கேள்வியாக மாறுகிறது: ஒரு நபர் ஏன் அதே நபர் என்று நிரூபிக்க முயற்சி செய்யாமல், ஒரு டிஜிட்டல் அடையாளம் தொடர்ச்சியையும் மாற்றத்தையும் ஏற்கும் வகையில் எப்படி இருக்க முடியும்?

டிஜிட்டல் அமைப்பால் 'சுயம்' (self) என்றால் என்ன என்று தீர்மானிக்க முடியும் என்று அர்த்தமல்ல. அதன் நோக்கம் மிகவும் நடைமுறை சார்ந்தது: ஒரு நபர் "இங்கு எனக்கு இது முக்கியம்" என்று சொல்ல அனுமதிக்க வேண்டும், ஆனால் "நான் எப்போதும் இப்படித்தான் இருப்பேன்" என்று சொல்லக் கட்டாயப்படுத்தக் கூடாது.

சரிவு (The Collapse)

ஒரு புரொஃபைல் ஒரு அளவீட்டை (measurement) வைத்திருக்கிறது. ஒரு மனிதர் சாத்தியக்கூறுகளை (possibilities) வைத்திருக்கிறார்.

குவாண்டம் இயற்பியலில், ஒரு qubit ஆனது 0 மற்றும் 1 ஆகிய நிலைகளின் superposition-இல் இருக்கலாம். அந்த அடிப்படையில் அளவிடும்போது ஒரு முடிவு கிடைக்கும். 'Collapse' விவரிப்பில், அந்த நிலை அந்த முடிவாக மாறுகிறது.

மனிதர்கள் qubits அல்ல. இது ஒரு உத்வேகமே தவிர, அடையாளத்தைப் பற்றிய அறிவியல் விளக்கம் அல்ல. ஆனால் அந்த உருவம் என் மனதில் இருந்தது: பல சாத்தியக்கூறுகள், ஒரே ஒரு அவதானிப்பின் (observation) மூலம் பார்க்கப்படுகின்றன.

இந்த யோசனையை ஒரு சிறிய கார்ட்டூனாக நான் கற்பனை செய்தேன். இரண்டு நிலைகளைக் கொண்ட கதையில் நான் ஒரு அணுவாக இருப்பதாக நினைத்துக் கொண்டேன், அதன் சாத்தியங்கள் 0 மற்றும் 1: நான் ஆடுகிறேன், ஆடுகிறேன். ஓ, யாரோ என்னை பார்க்கிறார்கள். நான் அசையாமல் இருந்து அவர்களைத் திரும்பிப் பார்க்க வேண்டும்.

இது ஒரு விளையாட்டுத்தனமான உருவகமே தவிர, அளவீடு (measurement) வேலை செய்யும் விதம் அல்ல: ஒரு அணு யாரோ பார்ப்பதைக் கவனித்து அசையாமல் இருக்க முடிவு செய்யாது, அளவீட்டிற்கு ஒரு விழிப்புணர்வுள்ள அவதானிப்பாளர் தேவையில்லை. இந்த நகைச்சுவைக்குக் கீழே இருந்த மனித உருவம் தான் என்னை ஈர்த்தது: யாரோ நம்மைப் பார்க்கும்போது, பார்ப்பவருக்காக நம்முடைய ஒரு பதிப்பை மட்டும் நிலையாக வைத்திருக்க வேண்டும் என்று நாம் உணர்வது.

ஒரு டிஜிட்டல் புரொஃபைல் அந்தக்குறுகிய உணர்வைத் தரக்கூடும். அது ஒரு மனித வாழ்க்கையின் fluid-ஆன சிக்கல்தன்மையிலிருந்து ஒரு தருணத்தை எடுத்து அதை நிலையாக நிறுத்துகிறது.

அது எப்போதும் தோல்வி என்று சொல்ல முடியாது. ஒரு விவரிப்பு முழுமையாக இல்லாவிட்டாலும் பயனுள்ளதாக இருக்கலாம். ஆனால், ஒரு தருணத்தில் உண்மையாக இருந்த ஒன்று, எல்லா இடங்களிலும் நம்மிடம் எதிர்பார்க்கப்படும் பதிலாக மாறும்போதே சிக்கல் தொடங்குகிறது.

ஒரே ஒரு அவதானிப்பை முழுமையான விவரிப்பாக மாற்றும்போது, நாம் எவற்றை விட்டுவிடுகிறோம்?

ரகசியமும் தரவுகளும் (The Whisper and the Data)

யாரோ சொல்வதை நீங்கள் கவனமாகக் கேட்க வேண்டும் என்பதால், ஒரு அமைதியான உணவகத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதாகக் கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள்.

ஒரு சிஸ்டம் அந்த ரிசர்வேஷனைப் பார்க்கிறது. அமைதியான இடங்களுக்கான விருப்பத்தை அது பதிவு செய்கிறது. அது தேர்வைப் பிடிக்கிறது, ஆனால் அந்த ரகசியத்தைப் (whisper) பிடிக்கவில்லை. அது தரவைப் பார்க்கிறது, ஆனால் அந்த மாலைப் பொழுது உங்களுக்கு என்ன அர்த்தம் என்பதைப் பார்க்கவில்லை.

நாளை, நீங்கள் இசையில் மூழ்கிவிடக்கூடிய அளவுக்கு சத்தமான ஒரு இடத்திற்குச் செல்ல விரும்பலாம். உங்கள் இரண்டு பதிப்புகளுமே உண்மையானவை. ஒன்று மற்றொன்றைத் திருத்த வேண்டிய அவசியமில்லை.

ஆனாலும், ஒரு புரொஃபைல் முதல் பதிலையே முன்னெடுத்துச் செல்லும், இரண்டாவது பதில் ஒரு தவறு என்பது போல. ஒரு தேர்வு ஒரு பேட்டர்னாக (pattern) மாறுகிறது. ஒரு பேட்டர்ன் ஒரு லேபிளாக (label) மாறுகிறது. இறுதியில், நீங்கள் பேசுவதற்கு முன்பே அந்த லேபிள் பேசத் தொடங்குகிறது.

விடுபட்ட அந்த சூழல் (context) சிஸ்டம் சேகரிக்க வேண்டிய ஒன்று அல்ல. ஒரு உணவகத் தேர்வு உங்களை வரையறுப்பதைத் தடுக்க, நீங்கள் அந்த ரகசியத்தை வெளிப்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை. சில நேரங்களில் ஒரு சிஸ்டமிற்குத் தேவைப்படுவது ஒரு குறுகிய முடிவுதான், ஆழமான விளக்கம் அல்ல.

நாம் ஒரே ஒரு புரொஃபைல் அல்ல.

அடையாளத்தின் வடிவியல் (The Geometry of Identity)

இதுதான் Zeredi-யின் இதயம்.

ஒரு பதில் உண்மையானதாக இருக்கலாம், ஆனால் அது நிரந்தரமானதாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்று நாங்கள் நம்புகிறோம். ஒரு ஃபார்ம் நிரப்பப்பட்ட பிறகு வாழ்க்கை நகர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. நாம் மிகவும் அமைதியாக மாறுகிறோம், அதனால் நாம் முன்னேறிய பிறகும் நமது டிஜிட்டல் நிழல்கள் (digital ghosts) நீண்ட காலத்திற்கு அங்கேயே தங்கிவிடுகின்றன.

அடையாளத்தின் வடிவியலை (geometry of identity) நம்மால் மாற்ற முடிந்தால் எப்படி இருக்கும்?

அமைதியான இரவு உணவும், சத்தமான மாலையும் அவற்றை விளக்க இரண்டு வெவ்வேறு மனிதர்கள் தேவையில்லை. அவற்றுக்கு வெவ்வேறு சூழல்களுக்கான (contexts) இடம் தேவை.

ஒரு சூழலில் நீங்கள் வெளிப்படுத்துவது, எல்லா இடங்களிலும் உங்களைத் பின்தொடரும் விவரிப்பாக மாற வேண்டிய அவசியமில்லை. ஒரு அமைதியான பக்கம், சத்தமான பக்கத்தை விடக் குறைவான உண்மைத்தன்மை கொண்டது அல்ல. இரண்டுமே முழு மனிதரையும் பிரதிபலிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

முறையாக ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட ஒரு லேபிள் கூட, வேறொருவர் அதை நிரந்தரமானதாகவோ அல்லது பொதுவானதாகவோ கருதினால் அது ஒரு கூண்டாகிவிடும். கேள்விகள் இன்னும் மிச்சமுள்ளன: இது யாருடைய விவரிப்பு, இது எங்கு பொருந்தும், மற்றும் அது இனி பொருந்தாதபோது என்ன நடக்கும்?

உங்கள் வாழ்க்கையின் மற்ற பகுதிகள் உங்களுக்கே சொந்தமாக இருக்கலாம். ஒவ்வொரு விவரத்தையும் வெளிப்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை. ஒவ்வொரு வித்தியாசத்தையும் விளக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

ஓரங்களில் இருக்கும் இடம்

ஒரு உதவியாளர் (assistant) ஒரு சாதாரணப் பணியில் உதவலாம், ஆனால் ஒவ்வொரு உரையாடலையும் உங்களைப் பற்றிய ஆழமான கோட்பாடாக மாற்ற வேண்டிய அவசியமில்லை. பயனுள்ளதாக இருப்பது என்பது, நீங்கள் யார் என்பதில் கடைசி வார்த்தையைச் சொல்வதாக இருக்கக் கூடாது. புரிந்துகொள்ளப்படுவது என்பது எல்லாவற்றையும் கொடுத்துவிடுவதாக இருக்கக் கூடாது.

Zeredi இன்னும் வளர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. அதன் தரிசனங்கள் உருவாகிக் கொண்டிருக்கின்றன, ஆப் (app) மேம்பாட்டில் உள்ளது. இவை பணியை வழிநடத்தும் கேள்விகளே தவிர, கற்பனை செய்யப்பட்ட ஒவ்வொரு அனுபவமும் ஏற்கனவே கிடைத்துவிட்டது என்ற உரிமைக் கோரல்கள் அல்ல.

இதைத் தொடங்கிய எல்லா கேள்விகளுக்கும் நாங்கள் இன்னும் பதில் சொல்லவில்லை. சில வடிவமைப்பு முடிவுகளாக மாறியுள்ளன; மற்றவை வடிவமைப்பிலேயே தொடர்ந்து கேட்கப்பட வேண்டிய கேள்விகளாக உள்ளன.

ஒரு முழு மனிதரையும் உள்ளடக்கிய புரொஃபைலை உருவாக்குவது எங்கள் நோக்கம் அல்ல. அதன் ஓரங்களில் போதிய இடைவெளி கொண்ட ஒரு விவரிப்பை உருவாக்குவதே எங்கள் நோக்கம்.

மற்றொரு சூழலுக்கான இடம்.

மற்றொரு பதிலுக்கான இடம்.

அந்த புரொஃபைல் இன்னும் சந்திக்காத ஒரு மனிதராக நீங்கள் மாறுவதற்குப் போதுமான இடம்.

"You are not one profile"-ஐப் படியுங்கள்.

இந்தக் கேள்விகள் Zeredi-யின் தத்துவத்தில் Expression என்பதும் தொடர்புடையவை: நாம் வெளிப்படுத்துபவற்றிற்கு இடம் கொடுப்பது, அதே சமயம் அதை முழு மனிதராகக் கருதாமல் இருப்பது.